Τελευταῖα

Βιγλάτορας


Βιγλίζω απ’ τα σύννεφα
πώς άλλαξεν ο τόπος.
Είπα: θα σ’ έχουν ξεχάσει
και άφησα πάλι να βραδιάσει.

Επέρναγα πάντοτε
κι όλο αλλάζατε.
Έκανα μήπως και πιάσει το κάλεσμα,
αλλά μάταια… όλα ήταν μάταια!
Φτερούγα δεν βλέπατε
μείτε κι ακούγατε.

Μα δεν ακούγατε;
Φώναζα, ούρλιαζα, κατάπινα την ηχώ μου
και πάλι απ’ την αρχή.
Και όλ’ αυτά για το τί; Ούτ’ ένα μάτι να γύρει,
να κοιτάξει και ‘μένα.

Ποιός διαολίζει τη φυση σας,
ποιός “λογικός”  και νόμιμος – ποιός;
Να τα ξεχνούσατε όλα.
Όλα φίλοι μου, δεν αξίζει!


Αν ήμουν παιδί

 

 

 

 

 

 

 

Εύχομαι να ‘μουν ακόμη παιδί.
Να μην είχα μεγαλώσει σταλιά,
για να ‘μαι τώρα ‘δω,
και να νιώσω όλ’ αυτά!
Να μην ένιωθα έρωτα,
που μοιάζει με βελόνες.
Πιο παιδικά – ναι, πιο παιδικά
να αγάπαγα και να έβλεπα
κάποιο μικρό κορίτσι
να σκορπίζει φιλιά.
Χωρίς περιπλοκές,
χωρίς προστυχιά,
τελείως αλύτρωτα
να τέντωνε την παλάμη της…
κι εγώ να λουζόμουν τον έρωτα,
στα αθώα της φιλιά.

Κι ακόμη, να μην θεσμοθετούσα,
την αγάπη αδέσποτη να άφηνα.
Και για τις ανάγκες, τα πρέπει;
Να μην μεριμνούσα!
Με νότες ακαταλαβίστικες,
αφού τη γνώση δεν έχω,
να ‘τανε όλα μουσική!

Ένα παιδί, που δεν ξέρει,
δεν διαβάζει τα πάθη,
δεν προσμετράει το λάθος
και κυνηγάει την στιγμή,
θα ήθελα τώρα να ήμουν.
Χωρίς να επικοινωνώ,
στην κίνηση ακίνητος
και στις φωνές κωφάλαλος.
Ένας τυφλός που “βλέπει”
κι αν αλήθεια δεν μπορεί.

Ένα ψέμα, μεγάλος…
για πάντα ένα ψέμα!
Μια αλήθεια, παιδί…
αχ να ήμουν παιδί!

Ανθός

 

 

 

 

 

 

 

 

Θέλω να σε πιω φως μου.
Να πιω απ’ την αγάπη σου,
που τη ζωή μου ορίζει.
Να πιω απ’ των ματιών σου τη δροσιά
και απ’ το ανέμελο πάθος των χειλιών σου.
Να δοκιμάζω τον έρωτα και την εμορφιά
σ’ ένα αναφιλητό σου.
Να μη με νοιάζει κι ας χαθώ
σε κάποιον αναστεναγμό σου.

Γι’ αυτά, για ΄κείνα, τόσο και τόσα –
άλλα πολλά και της αγάπης τον καημό,
άσε με να ορίσω και να μυρίσω τον ανθό.

Σκοτεινό δωμάτιο

Με το ΄να μάτι ψάρευες
ελπίδες και μι’ αλήθεια
και με το άλλο έκλαιγες
το ψέμα μεσ’ τα στήθια.

Η θάλασσα όμως ψάρεψε
τους καημούς σου απόψε
κ’έτσι ανάλαφρη που είσαι,
έλα εδώ – τη μοναξιά μου κόψε.

Να ‘ρθεις, να φέρεις το φιλί,
σαν να ‘ταν το κυρήκειο.
Στον έρωτα, καρδιά μου,
ποιος έχει πάντα δίκιο;

Σε περιμένω, μην αργείς,
με μι’ αγγαλιά κυμάτιο.
Και ας πιούμε μαζί κι ένα ποτό,
στο σκοτεινό δωμάτιο.

Πεταλούδα

Αν ήτανε να ζήσω δυο λεπτά
αυτού που απαγχονίζεται, τα τελευταία λεπτά,
έλα και κάτσε πεταλούδα στ’ ανέμελα μαλλιά.
Πες μου για κόσμους που θα δω,
δείξε το πώς πετάει η καρδιά.

Τόση ζωή που ξόδεψα, τώρα έμεινε η αγχόνη
και δυο λεπτά που ζήτησα, λιώνουν κι αυτά σαν χιόνι.
Έλα και κάτσε πεταλούδα, σε είδα έρημη και μόνη.
Να ‘ρθεις. Έλα πάρε τη σιωπή που έζησα.

Τα φτερά σου θυμίζουν της αυγής το χάδι,
που οι μαργαρίτες ελησμόνησαν σαν έπεσε σκοτάδι.
Αχ και να ‘κλεβα λίγη ζωή ακόμα, μια ανάσα στάγδην.
Φίλησέ με τώρα, αύριο θα γελούν!
Και κρύψου μακριά. Κρύψου πεταλούδα,
δε θέλω κάμπια να σε δουν!

Πόση λαχτάρα δίψασα

Ζηλεύω της νύχτας τον σκοπό,
που ξέρει να διαβαίνει
και της γοργόνας τον κορμό,
στα βάθη όταν μακραίνει.

Ζηλεύω τις ισκιοστράγγιχτες κυράδες, τις φλαμουριές,
τα πέλαγα, τις μωρμωρίζοντες Πλειάδες.
Ένα ραδιόφωνο ανοιχτό, ανάμεσα κι άλλες πολλές συνήθειες.
Κοίτα αν θες τον ουρανό, σκορπίζει απόψε πάνω μας αλήθειες.

Όλα είναι ζηλευτά, νύχτα και μέρα,
μα όταν γύρεψα τους αστερίες του φωτός,
στα μάτια σου να φωτογραφίσω, ζήλεψα
που ‘σβησες φεγγίτη μου εσύ.
Να ‘ξερες πόση λαχτάρα δίψασα
για να  γυρίσεις πίσω!

Μαζί με τ’ άστρο

Διακόσια χιλιομετρα συν εβδομήντα
κι οι μέρες φθάσαν εκατόν εξήντα.
Εγώ διαγράφω το ποτάμι
όσο εκείνη ζωγραφίζει
τα όνειρα χωρίς μελάνι.

Πόσες φορές ανθίζουν
τα λούλουδα καρτερικά μετρούσε,
μα εγώ, κουτός που ήμουνα,
κρύφθηκα σ’ ίσκιο που πια δε με ‘χωρούσε.

Τύχη που είχα για να δω
κάποιο αστέρι λαμπερό.
Μου αναφέρει τ’ όνομά σου
και γύρνα, είπε, στην κυρά σου!

Και το ποτάμι πέρασα
με τ’ άστρο για οδηγό.
Κι εκείνο ακολουθούσε,
ενώ το μάλωναν στον ουρανό.

Μαζί του τώρα έκλαιγα,
καταρράκτης μας τα δάκρυα.
Κι αυτά παλεύαν με τον ποταμό
να μη με πνίξει, για να ‘ρθω
ξανά στα δυο μου μάτια.

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: