1-7: Βάρος νυκτερινό

Νύχτα βαριά κι ετούτη. Τόσο βαριά λες, που ο νους μου συσφίγγεται. Πίεση, πίεση… κι άλλη πίεση. Παρακαλώ πιέστε κι εσείς, ελάτε! Πόσο θ’ αντέξει κι αυτός, ζήτημα χρόνου είναι. Πόσα ν’ αντέξω κι εγώ, πόσα; Κάθε βράδυ νιώθω σαν κάτι να κάθεται περισσότερο απάνω στο ήδη φορτωμένο βάρος, και το οποίο σκίζει την πλάτη μου σαν πως σκίζει ο άνεμος τα βράχια. Πολύ σκληρός ο βράχος και επίμονος, πάντα επίμονος! Μα κι εσύ ξεράδι μου λυγίζεις. Κάπως, κάποτε θα μαλακώσεις.

Τούτο φοβάμαι που λες, πως τάχα μια μέρα θα κάνω κάποιο μεγάλο βήμα πίσω. Ένα μόνο; Μακάρι να ‘ναι ένα, ένα καλά θα είναι! Κι όμως, αισθάνομαι την αντίδραση σε ό,τι κάνω, την αντίθετη ορμή προς ό,τι είναι δικό μου. Για δες εδώ… κι εγώ που νόμιζα πως εγώ είμαι η αντίδραση! Ε τελικά τί τα θες; Δράση, αντίδραση, όλα ρευστά. Μην κοιτάς αυτούς, εγώ δεν είμαι σαν κι αυτούς. Δεν ξέρω, το λες αντίδραση, το λες αποστασία; Όπως θέλεις πες το, εμένα δεν άκουσα ποτέ το όνομα μου να το φωνάζουν σε καμμία ντουντούκα, κανένα κέρας δεν ήταν για ‘μένα. Οπότε; Κάνω ό,τι κάνω, όπως το κάνω, όντας τέτοιος που είμαι όσο σου γράφω αυτά τώρα. Για αύριο δεν εγγυώμαι, μπορεί κι εγώ σαν τον βράχο… ξέρεις. Μπορέι, κατά κάποιαν πιθανότητα, μα ίσως και όχι. Α μη μου αγχώνεσαι, δεν θέλω να πισέψεις σε μένα, όχι, γιατί αυτό είναι το λάθος σου! Καιρός να το πω: ποτέ δεν με ενδιέφερε η γνώμη του άλλου, όποιος κι αν ήταν, τα καλύτερα λόγια να έλεγε, δεν μου καιγόταν καρφί. Έτσι είμαι εγώ, τί να κάνεις! Είμαι εγώ όμως, εγώ ο ίδιος και κανένας άλλος. Είμαι ότι νιώθω, ότι σκέφθομαι, ότι γράφω, ότι λέω. Κανενός η γνώμη δεν είμαι!

Άιντε τώρα με αυτή τη διάθεση που σου φτιαξα να συνεχίσεις παρακάτω. Έχω όμως να πω πως χαίρομαι πολύ όταν κάποιος νιώθει αυτά που λέω, κατανοεί και συμφωνεί. Μονάχα αυτά αρκούνε, τους επαίνους δεν μπορώ! Όχι επαίνους, άνθρωπε – αγαπητέ μου άνθρωπε, μη σε παρακαλώ.

Συνεχίζοντας, εγώ δεν ορκίζομαι πως θα μείνω ίδιος. Έχω κάτι στον νου μου για το μέλλον; Όχι, όχι, απλώς προσπαθώ να μην λέω μεγάλα πράγματα, κουβέντες τρύπιες. Τί είχε πει ο ποιητής, θυμάσαι; «Σαν πρόκες πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις». Σαν πρόκες, ναι! Να έχεις να κρεμάσεις στον τοίχο τον πιο όμορφο πίνακα με λέξεις και φράσεις χρωματένιες, με κήπους της Εδέμ και λούλουδα του δάσους, με σκηνικά από έρωτες και μυστήρια, αλλά πάντα οι λέξεις αυτές πρόκες, πάντα, για να στέκει καλά ο πίναξ. Να μην είν’ ανισόρροπος φίλε μου, γιατί έτσι που πας; Από πού θα γύρεις να τον ιδείς και δεν θα νιώσεις κάτι να λείπει; Γιατί κάτι θα λείπει, δε γίνεται, στο λέω εγώ!

Τί έλεγα; Να, είδες, η νύχτα με έχει καταπλακώσει για τα καλά, δεν μπορώ να βάλω σε τάξη το μυαλό μου. Έλεγα, για κείνες τις ντουντούκες που σαλπίζουν αγωνιστές, επαναστάτες, αντισυμβατικούς, αλλοιώτικους, πνευματικούς, δροσάτους, μυρωδάτους. Κι ούτε ένα γράμμα. Κάππα, ωμένα, νι… είναι δύσκολο, είναι λοιπόν – το παραδέχομαι κι εγώ. Ας μην το λέτε, ας μην το λέτε κι ας το ξέρετε. Προσποιητά κι ανώριμα κάνετε πως δεν ακούσατε ή δεν είδατε, μα σας θυμάμαι εκεί. Κοίτα, δεν ξέρω ποιός ξεχωριστά, όμως σας μέτραγα και θυμάμαι πολλούς! Ω, κι εσείς που βλέπατε έναν μονάχο του και τον ακούγατε; Τώρα την εξετάζετε τη δύναμή σας; Τί να πιάσει, τώρα, που δεν σας θυμάμαι παρά σαν ασύστατη μάζα, ενώ εσείς έχετε το πρόσωπό μου – το μοναδικό – στον νου σας; Αναγνώστη μου, εσύ μην με αποπαίρνεις. Με ρωτούν πολλοί, σε ποιόν μιλώ, ποιόν φωνάζω, δικάζω, καταριέμαι κάθε φορά; Εύλογο ερώτημα! Αγαπάω τόσο πολύ τους ανθρώπους που δεν έχω το κουράγιο να τους στήσω στο εκτελεστικό απόσπασμα. Σε κανένα τέτοιο απόσπασμα! Τώρα, εσύ που με ρωτάς για τα “σεις” και τα “σας” μου, σου λέω πως ούτε κι ο ίδιος έχω καταλήξει ακόμη. Βέβαια με απογοητεύει η κοινωνία, ο λαός, όλοι αυτοί οι άγνωστοι και γνωστοί που προσπαθούν να με σκίσουν όπως ο άνεμος το βράχο, όμως σε βεβαιώνω πως την ώρα που γράφω δεν έχω κάποιον στο μυαλό μου. Τελείως ασυναίσθητα και αυθόρμητα, ίσως να είναι κι ένα φανταστικό ακροατήριο. Θα είναι, βλέπεις, που συνήθισα να μιλάω μόνος, να καταλαβαίνω και να συμφωνώ μόνος. Και να διαφωνώ ακόμα, ω… μεγάλεια – που να με έβλεπες!

Και η νύχτα δική μου δεν είναι; Δικό μου το βάρος, δικό μου κι απόψε.

Advertisements

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...