Βιγλάτορας


Βιγλίζω απ’ τα σύννεφα
πώς άλλαξεν ο τόπος.
Είπα: θα σ’ έχουν ξεχάσει
και άφησα πάλι να βραδιάσει.

Επέρναγα πάντοτε
κι όλο αλλάζατε.
Έκανα μήπως και πιάσει το κάλεσμα,
αλλά μάταια… όλα ήταν μάταια!
Φτερούγα δεν βλέπατε
μείτε κι ακούγατε.

Μα δεν ακούγατε;
Φώναζα, ούρλιαζα, κατάπινα την ηχώ μου
και πάλι απ’ την αρχή.
Και όλ’ αυτά για το τί; Ούτ’ ένα μάτι να γύρει,
να κοιτάξει και ‘μένα.

Ποιός διαολίζει τη φυση σας,
ποιός “λογικός”  και νόμιμος – ποιός;
Να τα ξεχνούσατε όλα.
Όλα φίλοι μου, δεν αξίζει!


Advertisements

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...