Σκοτεινό δωμάτιο

Με το ΄να μάτι ψάρευες
ελπίδες και μι’ αλήθεια
και με το άλλο έκλαιγες
το ψέμα μεσ’ τα στήθια.

Η θάλασσα όμως ψάρεψε
τους καημούς σου απόψε
κ’έτσι ανάλαφρη που είσαι,
έλα εδώ – τη μοναξιά μου κόψε.

Να ‘ρθεις, να φέρεις το φιλί,
σαν να ‘ταν το κυρήκειο.
Στον έρωτα, καρδιά μου,
ποιος έχει πάντα δίκιο;

Σε περιμένω, μην αργείς,
με μι’ αγγαλιά κυμάτιο.
Και ας πιούμε μαζί κι ένα ποτό,
στο σκοτεινό δωμάτιο.

Advertisements

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...