Πόση λαχτάρα δίψασα

Ζηλεύω της νύχτας τον σκοπό,
που ξέρει να διαβαίνει
και της γοργόνας τον κορμό,
στα βάθη όταν μακραίνει.

Ζηλεύω τις ισκιοστράγγιχτες κυράδες, τις φλαμουριές,
τα πέλαγα, τις μωρμωρίζοντες Πλειάδες.
Ένα ραδιόφωνο ανοιχτό, ανάμεσα κι άλλες πολλές συνήθειες.
Κοίτα αν θες τον ουρανό, σκορπίζει απόψε πάνω μας αλήθειες.

Όλα είναι ζηλευτά, νύχτα και μέρα,
μα όταν γύρεψα τους αστερίες του φωτός,
στα μάτια σου να φωτογραφίσω, ζήλεψα
που ‘σβησες φεγγίτη μου εσύ.
Να ‘ξερες πόση λαχτάρα δίψασα
για να  γυρίσεις πίσω!

Advertisements

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...