Μαζί με τ’ άστρο

Διακόσια χιλιομετρα συν εβδομήντα
κι οι μέρες φθάσαν εκατόν εξήντα.
Εγώ διαγράφω το ποτάμι
όσο εκείνη ζωγραφίζει
τα όνειρα χωρίς μελάνι.

Πόσες φορές ανθίζουν
τα λούλουδα καρτερικά μετρούσε,
μα εγώ, κουτός που ήμουνα,
κρύφθηκα σ’ ίσκιο που πια δε με ‘χωρούσε.

Τύχη που είχα για να δω
κάποιο αστέρι λαμπερό.
Μου αναφέρει τ’ όνομά σου
και γύρνα, είπε, στην κυρά σου!

Και το ποτάμι πέρασα
με τ’ άστρο για οδηγό.
Κι εκείνο ακολουθούσε,
ενώ το μάλωναν στον ουρανό.

Μαζί του τώρα έκλαιγα,
καταρράκτης μας τα δάκρυα.
Κι αυτά παλεύαν με τον ποταμό
να μη με πνίξει, για να ‘ρθω
ξανά στα δυο μου μάτια.

Advertisements

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...