Από ψηλά βελάρια…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η αλλόκοτη ατμόσφαιρα, αυτή,
που μαγαρίζει τις σκέψεις μας.

Τα πάθη μας,
ω… τα πάθη μην τα ξεχνάς!

Η λησμονιά αυτή, που αναβλύζει
από κάθε τί καλό. Παραδόξως!

Παράξενο, που μας αρέσει
να σκάβουμε πληγές.

Μας αρέσει ή έτσι μάθαμε;
Δε θυμούμαι πότε ξεκίνησε…

Τα λεφτά; Τα συνηθίσαμε κι όταν
λείπουν, αποχρηματίζουμε τα “δανεικά”.

Κρυώνουμε, ζεσταινόμαστε, τυφλωνόμαστε,
μας πιάνει αλεργία και αδιαθεσία.

Μήπως δε ταιριάζουμε του κόσμου;
Μήπως, λέω, είμαστ΄ ένα στάχυ μικρό τελικά;

Πολύ λίγοι, για να χαϊδέψει ο δροσερός αέρας,
να περιθάλψει και να περιλούσει ο ήλιος;

Η ζωή είναι θαύμα, όμως εγώ τί είμαι;
Τί είμαστ΄ όλοι εμείς!

Νομίζω είμαστε θέατρο και η ζωή επόπτης.
Από ψηλά βελάρια, ολουνούς να πιάνει στο πλατό της.

 

ΚΑ

Advertisements

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...