Μη γυρίσεις

 

Έει, δεν πήρες τους δρόμους της ξενιτιάς
για να γυρίσεις δούλος στα είδωλα!
Σε θυμάμαι κόντρα στον άνεμο, πήγαινες,
και η πλάτη σου αποχαιρέταγε τη ξεφτιά.

Ξεφτισμένα πρόσωπα, χρόνια και λέξεις.
Μα, το δικό σου μέτωπο χαιρόταν ο αέρας μονάχα.
Καλά ενθυμούμαι, τ΄άλλα εκείνα τα ΄δερνε με τη λύσσα
και τα ρωτούσε αν χαίρονταν που σε εχάσαν τάχα!

Να μη γυρίσεις ποτέ. Τί θες εσύ με τους μακαριστούς;
Εσύ ΄σαι από μέταλλο, από φωτιά που ενώνει.
Μα και χωρίζει, Φορωνεῦ…
Θα τους ενώσεις έπειτα,
όταν το φως σου ανατείλει, για το δικό σου το καλό,
που θα ΄χεις πλέον φύγει.

Ενώνει η μοναξιά, του καθενός η πάλη.
Να το θυμάσαι Φορονεῦ, σαν σου περάσει
κατά νου να γυρίσεις το κεφάλι…

 

ΚΑ

Advertisements

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...