Μον’ τα καρφιά να ‘ναι δικά μου

Μα ένας σταυρός αρκεί, είπε.
Είν΄ότι πρέπει. Δε με νοιάζει ξύλο,
δε με νοιάζει ποιότης.
Μόν΄ τα καρφιά, να είναι
μόν΄ αυτά δικά μου.
Από δικά μου λόγια
και δικές μου πράξεις,
να είναι φτιασμένα για να
καρφώσυν το δημιουργό.
Όπως του πρέπει.

Ό,τι έσπειρα θα το θερίσω.
Κι αφού κανείς δε νοιάστηκε,
τώρα ας ματώσω.
Το άιμα που με ΄κανε
απόψε ας κυλήσει.
Η μάνα που μ΄έφερε στη γη
κι αυτή ας δακρύσει.
Για κάθε άλλη μάνα
τα δάκρυα βροχή να ρίξει.

Κι έτσι να μάθουν όλοι,
ο γιός του Θεού ματώνει.
Ο άνθρωπος αυτός, λάθος
μαντάτο στάθηκε.
Ο Θεός αυτός δεν κλαίει,
δεν είναι δημιουργός.
Κι ο γιός, ο γαλήνιος αυτός,
μπορούσε να τον ξεπεράσει.
Μα δεν το ΄θελε ο λαός.
Πάντα, βλέπεις, θα τους
στοιχειώνει ένας θεός!

Advertisements

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...