Μονάχα δυο ευκαιρίες

 

 

 

 

 

 

 

 

Δίνω στον εαυτό μου

δύο ευκαιρίες.
Γιατί να δώσω τρεις
σε ‘σενα;

Η μία σου δίνεται
όταν ανοίγω τα χέρια μου
να σε αγγαλιάσω.
Με όλη την -καθόλου ευκαιριακή-
αγάπη μου. Τοις μετρητοίς,
με δόση καμμιά.

Τούτη έχει
το βλέμμα μιας μικρής μπέμπας,
ενός όμορφου κοριτσιού
που θα ζητήσει στοργή.

Τα χεράκια, είναι κλαδάκια
της πιό τίμιας καταξίωσης
που θα σου δοθεί.
Το έπαθλο για την ανθρωπιά
που θα αποδείξεις.
Προληπτικά δοσμένη,
προληπτικά ανοιγμένα.

Η άλλη σου ευκαιρία
είναι να επιβεβαιώσεις
ότι τα χέρια αυτά τα ένιωσες
κρύα κάποια στιγμή.
Και τώρα πάλι κρυώνεις.
Τώρα χωρίς τα απαλά
της κοπέλας χέρια,
που έχει μεγαλώσει
και δεν θα προδοθεί ξανά.
Ο νους σου όμως την ζητά…

 

ΚΑ

Advertisements

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...