Ας πει κάποιος…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Φαλιρίσαμε αετέ μου.
Φαλίρισε η γειτονιά εκείνη
με τα παιδιά στις πλατείες.
Της μάνας μας το χέρι,
ποιόν θα δείχνει – θα φωνάζει, ποιόν;
Τώρα που δεν έχουμε άλλο γειτονιά,
Πού να γύρουν τα ονειρά μας, που;

Την εμορφιά τους
χάνουν οι κοπέλες, όπως κι
η θάλασσα που το χώμα μας
να βρέξει δεν καταδέχεται.
Που ο ήλιος έγινε βαρύς,
να σηκωθή, να μας φωτίσει.
Κι ακόμα πείτε μου
κάποιος από εσάς,
που κρατούσε φωτογραφίες,
τί να τις κάνω τώρα πια;
Γιατί δε κρατήσατε το τοπίο
να είμαι πάλι μεσ’ το πλάνο;

Να ένας έφηβος εκεί,
πάλι στο ίδιο πάρκο.
Προσπαθεί ν’ αυλώσει,
δεν μπορεί.
Κι είναι πάντα άργα.
Πάντα αργά για τους εφήβους
και για τα παιδιά.
Τί να προλάβουν τώρα…

Τί πια να φταίει πιο πολύ;
Άνθρωποι, τί έχουμε πάθει;
Τούτο το χώμα σκέπασε
και ήδη πολλά κατάπιε.
Πόσοι νεκροί χωρούμε
στον τόπο τον ελληνικό;

Ας πει κάποιος,
θα φύγω από ‘δω…

ΚΑ

Advertisements

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...